DEZE BIOGRAFIE SLUITEN :
          BEKIJK OOK EVEN DE DOCUMENTEN BIJ DE NORBERT BIOGRAFIE :
 

privé   |   muzikant   |   componist|  |  arrangeur   |   auteur   |  redacteur en journalist   |   radio personality  |  tv-vedette en videoproducer   |   regisseur en acteur   |   voordrachtgever en leraar   |   zanger en producer  |  dj en presentator   |   dans en ballet   |   norberts hey center   |   computerfreak   |   brugse radio vbro



een woord vooraf


De beknopte biografie van Norbert schrijven is feitelijk onbegonnen werk : méér dan 50 jaar was hij zo intens en op zoveel diverse terreinen actief dat elke samenvatting onvermijdelijk onvolledig moet zijn.
Een voordeel is dat ik Norbert al heb leren kennen in 1987, eerst als medewerker en later als zijn opvolger bij "Radio VBRO" (de Brugse Radio). En in al die jaren hebben we soms urenlang gepraat. Gelukkig hebben zijn moeder (overleden in 1995) en Robert Kino van Eigentijdse Jeugd heel wat foto’s, persknipsels, enz. netjes bijgehouden. Een unieke bron, want van Norbert zelf was weinig hulp te verwachten. Meestal herinnert hij zich de gebeurtenissen alleen als vroegere medewerkers er hem attent op maken. En iets voor een volgende generatie bewaren is ook niet aan hem besteed. Een van zijn legendarische uitspraken is immers: “Ze zullen zeggen : Lieve deugd, opa is daar weer met zijn albums...”.
Wegens de diversiteit van de activiteiten van Norbert leek het mij aangewezen om niet chronologisch te werk te gaan, maar eerder volgens de diverse terreinen waarop hij actief is of was. Zo wordt het overzichtelijker. Want zoals Hans Kusters ooit in een persartikel schreef : "Het probleem met Norbert is dat hij 10 jaar vooruit is op zijn tijd." Ik denk dat op veel terreinen 20 jaar een betere inschatting is.
(Frederik Thomas)


---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

privé

Norbert was een van de eerste Vlaamse vedetten die zijn privéleven grondig wist af te schermen. Toch weten we dat hij werd geboren in de zaak van zijn ouders in de St.-Katelijnestraat te Brugge. In het gezin Van Slambrouck werden 4 kinderen geboren. Een meisje stierf kort na de geboorte, en naast Norbert zijn er nog zijn oudere zus Yvonne en zijn broer Hubert. En omdat Norbert op 31 december werd geboren, was hij altijd minstens een jaar jonger dan zijn studiegenoten.
De kleuterschool en zijn eerste jaren in het lager onderwijs bracht hij door in het “Institut Sainte-Marie d’Haverloo”. Het werd bestuurd door een Franse Zusterorde, en was dus uiteraard volledig Franstalig. Het instituut werd vooral bezocht door de kinderen van de Brugse adel en hogere burgerij. De zusters waren echter erg goede klanten in de zaak van vader Van Slambrouck, vandaar...
Vanaf het derde leerjaar tot en met de retorica volgde Norbert de lessen in het SFX-Instituut (in Brugge beter gekend als ‘De Frères’). Van vader Van Slambrouck mochten de kinderen hun eigen weg kiezen, mààr ze moesten wel eerst een bruikbaar diploma halen.
Dus trok Norbert naar de K.U. Leuven. Aan de universiteit koos hij nà de kandidaturen voor de licentie Economie waar hij o.m. cursus volgde bij Prof. Eyskens. Het examen van de 2e licentie legde hij af in 1963. Hij was drie jaar bestuurslid van 'Ekonomika', speechte twee van zijn vrienden tot preses, werd verkozen als lid van het Leuvens Studentenparlement, werd er Voorzitter van de 'Pers- en infor-matiecommissie' en werkte er zelfs even onder de voorzitter van het parlement :...Wilfried Martens.
Als student uit de sixties was ook Norbert antimilitarist tot en met. Toch overtuigde een majoor hem tijdens zijn 3-dagen om reserveofficier te worden en dan nog wel in een keiharde gevechtseenheid. De man zei eenvoudig : “In Leuven rondlopen met borden ‘Vlaamse officieren voor Vlaamse soldaten’ is gemakkelijk, maar als niemand van jullie het wil worden, waar gaan we ze dan halen?”. Norbert vond dat de man gelijk had.
Na zijn legerdienst werd hij benoemd tot Secretaris van de Raad van Beroepsverenigingen van het Arr. Brugge (NCMV) en werd daarnaast ook leraar aan het Vormingsinstituut voor KMO in Brugge en Oostende. Na een drietal jaren hield hij deze nochtans beloftevolle job voor bekeken en stapte professioneel in de wereld van de kleine en grote kunst. Zoals het in een artikel uit ‘Ons Land’ in 1971 heel juist werd omschreven : “Steeds het onzekere boven het zekere kiezend”.
Het is trouwens in 1971 dat Norbert ernstig ziek werd en voor een jaar alle activiteit moest stopzetten. Het betekende het einde van zijn zangcarrière en nog wel op een ogenblik dat in het muziektijdschrift ‘Music Fan’ een artikel verscheen met als hoofding : “Wordt Norbert eens de grootste?”.
Eenmaal hersteld was Norbert in de volgende 20 jaar alweer moeilijk bij te houden. Een citaat uit “De Vlaamse Showencyclopedie” omschrijft het best hoe hij er uiteindelijk een punt achter zette :
"Na meer dan 30 onthutsende drukke jaren kapte hij er in 1990 wijselijk mee. Publiciteit en comebacks voorlopig zorgvuldig vermijdend zoekt hij de vrijheid en de rust aan ‘zijn’ geliefkoosde zee, waar hij zo dikwijls over schreef en zong. Of zoals hij het zelf zegt : “Om de wedstrijd nu ook eens van op de tribune te bekijken.”

NAAR BOVEN >>

muzikant

Toen moeder Van Slambrouck merkte dat haar zoontje muzikaal talent had liet zij hem al op prille leeftijd pianolessen en notenleer volgen bij een gerespecteerde lerares die hiervoor helemaal van aan zee naar Brugge kwam. Alhoewel hij een bloedhekel had aan toonladders spelen met een luciferdoosje op de rug van zijn hand, geeft Norbert grif toe dat deze dame ervoor gezorgd heeft dat hij voor de rest van zijn leven ‘met de muziek is getrouwd’.
Notenleer en zanglessen kreeg hij ook uitgebreid bij het SFX Knapenkoor. Later ging hij les volgen bij o.m. Louis Fiers (in die tijd een gewaardeerd jazzmusicus en leider van een big band) en Roger Danneels (die o.m. een eerste prijs harmonie, contrapunt en fuga behaalde aan het Conservatorium van Gent).
Naast piano, speelde Norbert ook gitaar, accordeon, drums, e.a. Tot in 1982 een polsbreuk aan de linkerhand bijna een einde stelde aan het musiceren. Want gelukkig kan hij, met de opkomst van de computermuziek, nu alles met de rechterhand inspelen. En heeft hij nu eindelijk ook de tijd om ernstig met muziek bezig te zijn.
Norbert voelde zich zijn leven lang muzikant onder de muzikanten. Zijn band bestond dan ook bijna altijd uit topmusici die hij uit jazz-, rock-, of soul-bands ging halen. Zelf heeft hij er geen probleem mee toe te geven dat hij vroeger nooit de tijd heeft gehad om zich te als muzikant te vervolmaken. Of zoals hij het pittig samenvat : “Sommige muzikanten zijn ‘pianist’. Ik speel piano. Da’s een wereld van verschil.”

NAAR BOVEN >>

componist / arrangeur

Norbert componeerde, schreef of vertaalde zo'n 300 nummers. Zo’n 60 hiervan zijn ook op plaat of CD uitgebracht.
“Ik was vroeger eigenlijk een gelegenheidscomponist.”, zegt hij. Hij bedoelt hiermee dat hij alleen liedjes schreef als hij bij elders niet kon vinden wat hij zocht. Hij had er dan ook geen problemen mee om muziek en/of tekst van anderen te gebruiken indien die beter of toepasselijker was dan wat hij zelf kon bedenken. Anderzijds zijn nummers die hij bracht door andere artiesten op plaat gezet, zoals o.m. door Bachung, Claude François, Gert Timmerman en Cliff Richard.
In de 2CD-box "En dat vergeet ik  nooit" zijn liedjes opgenomen die hij zong tijdens zaaloptredens, in theatershows, op 11-juli-vieringen, kleinkunstavonden, enz. en die, door een voortdurend acuut tijdsgebrek bij Norbert, nooit op plaat of CD werden uitgebracht.
Liedjes schrijft Norbert tegenwoordig vooral voor jonge artiesten. Zoals zij die op de Youth Sound CD’s liever originele nummers willen vertolken.
Hiernaast componeert Norbert ook vaak muziek voor danstheater, kortfilms, videoproducties en multimedia. Ook en vooral nadat hij zich uit de showwereld terugtrok : want hij moet (en wil) nu namelijk niet meer werken naar commerciële maatstaven.
Als arrangeur is Norbert een ‘selfmade man’. Maar hij geeft grif toe veel geleerd te hebben door zijn samenwerking met top-arrangeurs in Nederland (met Harry van Hoof), in Duitsland, in Engeland en in België ( met o.m.Francis Bay en Leo Caerts). Ook sommige leden van zijn band schreven uitstekende arrangementen (zoals André Jean, Eddy Govert of Jean Hillebrandt). Hij was ook steeds bereid bij te leren : zo trok hij eens een viertal avonden van Brugge naar Mechelen om bij Francis Bay degelijke partituren voor een trombone-sectie te leren schrijven.

NAAR BOVEN >>

auteur

Als er iets is waarin Norbert al van in zijn schooltijd uitblonk dan was het wel : opstellen, voordrachten en verhandelingen. Broeder Ephrem (zijn leraar Nederlands) bracht hem in de poësis de liefde voor literatuur bij, en in zijn jeugd verslond hij dan ook ontelbare boeken.
Niemand, zeker hijzelf niet, kan bij benadering schatten hoeveel gedichten, korte verhalen, artikels, bindteksten voor radio-uitzendingen, scripts voor showavonden en massaspelen, teksten voor voordrachten en 11-julivieringen, enz., hij ooit heeft geschreven. Alhoewel hij een erkend auteur is vond hij, net als voor zijn muziek, zelden de tijd om iets naar Sabam op te sturen : hij was al lang weer aan het volgend project begonnen. Ook in tijdschriften vind je moeilijk werk van hem terug. Alleen wie weet dat hij meestal schuilnamen gebruikt (zoals ‘Xenofoon’ of ‘Bert Vranny’ ) zal enig succes boeken bij zijn opsporingen.
Zijn eerste toneelstuk ‘Dode Kerstklanken’ schreef hij voor het Leuvens Studententoneel. Maar hij liet het slechts opvoeren nadat Joost Florquin het script had 'gelezen en goedgekeurd'.
En wat liedjesteksten betreft zijn we het eens met wat men reeds in 1968 in een krantenartikel over zijn optreden in de 'Top Ten Music Hall' kon lezen : "Norbert moet best met niemand vergeleken worden, hij wil alleen zichzelf zijn en we geloven vast dat hij dat is...Zijn songs zijn bijna altijd sociaalkritisch gericht, nooit modisch..."

NAAR BOVEN >>

redacteur en journalist

Zoals eerder vermeld : het schrijven zit Norbert in het bloed. Reeds op school start hij met 'Denkt er aan", een klasblad dat algauw uitgroeide tot het lijfblad van alle humaniora studenten. In Leuven was hij niet 1 maar 2 jaar hoofdredacteur van de 'Ekonomika Berichten', wat hoogst ongebruikelijk was. Zijn medewerking aan het 'trendy' tijdschrift "Deze Tijd" bracht hem in contact met moderne journalistiek en eigentijdse lay-out. Hij is een van de weinige journalisten die nog 'aan de steen' gestaan hebben, wat betekend dat hij goed op de hoogte was van wat er zich in een drukkerij, zetterij en etserij afspeelde.
Hij studeerde nog toen Jan Torfs hem vroeg redacteur van 'Juke Box' te worden (het populairste muziekblad dat ooit in België verscheen, het kende zelfs een Franstalige uitgave). Eenmaal afgestudeerd maakte Torfs hem ook hoofdredacteur van 'Pick Up' waarvan hij de oplage in enkele maanden tijd vertienvoudigde. Nog voor zijn legerdienst werd hij ook hoofdredacteur van het jongerentijdschrift 'DEA'. Toen hij afzwaaide keerde hij de actieve journalistiek de rug toe. Maar die kennis zou hem later uitstekend van pas komen toen hij de nieuwsredactie van de Brugse Radio uitbouwde. In die tijd schreef hij ook wekelijks een volle pagina voor 'De Streekkrant' en ontwierp er zelf de lay-out voor.

NAAR BOVEN >>

radio personality

Als student was hij er vroeg bij om zich een 'bandopnemer" aan te schaffen. Samen met een kameraad, die hij overtuigde om ook zo'n Philipstoestel te kopen, maakte hij 'radioprogramma's' die dan werden beluisterd door familie en vrienden. Er werd driftig opgenomen en gekopieerd van het ene toestel naar het andere. De geluidskwaliteit was belabberd maar het resultaat was iets wat verdacht veel leek op de snelle radio-montage's van tegenwoordig...
Aanbevolen door Jos Boudewijn, die Norbert kende van tientallen radio-interviews, kreeg hij in mei 1968 totaal onverwacht de aanbieding om een eigen radioprogramma te verzorgen op BRT 2. Alhoewel het programma wekelijks slechts een paar uurtjes werd uitgezonden, scoorde Norbert en zijn 'Variété met Norbert' zelfs tot in de pop-poll van Humo.
Nauwelijks hersteld van zijn ziekte vroeg Syvain Tack hem voor zijn zeezender 'Mi Amigo'. Het volstaat om het boek dat Sylvain hierover schreef te lezen om vast te stellen dat hij Norbert als eerste vernoemt bij "... het team dat de zender zijn ware gezicht en karakter zou geven." Radio Mi Amigo is waarschijnlijk de populairste radiozender die Vlaanderen ooit gekend heeft, en werd zelfs in Nederland druk beluisterd.
De dagelijkse 'Norbert Show' en vooral 'Norberts Zaterdagse Showtrein' waren échte topprogramma's. Onlangs t.g.v. een Mi Amigo-reünie vertelden Bert Bennet en Will Vandersteen nog dat hij dagelijks 'postzakken' fanmail ontving, zelfs uit Engeland, Frankrijk en Duitsland. Hij ook was dé top-dj van de immens populaire 'Mi Amigo Drive-in Show' en presenteerde soms op één avond in vier verschillende zalen.
Toen de zender ook in Nederland wettelijk werd verboden haakte hij af. "Indien nodig neem ik graag risico's, maar ik ben geen avonturier", zei hij tegen Sylvain Tack. De volgende jaren zouden hem gelijk geven.
Over de Brugse Radio VBRO hebben wij het later.

NAAR BOVEN >>

tv-vedette en videoproducer

Vanaf het einde van de jaren zestig tot hij ziek werd, was Norbert niet van het tv-scherm weg te branden.
Zijn succes als zanger had daar natuurlijk mee te maken, maar er waren ook andere oorzaken die minder gekend zijn. Voor hun activiteiten buiten de nationale televisieomroep deden BRT-producers, zoals bv. Nest Jansen, bijna altijd een beroep op Norbert als regisseur, animator en/of presentator. Zij waren het dus gewoon om met hem en zijn groep samen te werken. En al vlug kenden Norbert, zijn Hey-Meisjes, zijn showband en showgroep de tv-studio's (zoals het 'Amerikaans Theater') letterlijk van binnen en van buiten. Producers belden dan ook op met vragen in de aard van : "Kan je twintig minuten vullen tijdens de Muziekkampioen?". Er werd niet eens meer gevraagd wàt de groep zou brengen. Maar men wist dat de meisjes zich o.m. zelf zouden corrigeren als ze dreigden 'buiten het kader' te dansen, de muzikanten zèlf o.m. de microfoons konden plaatsen, en 'last but not least' dat tijdens life-uitzendingen Norbert altijd wel op zijn pootjes viel als er iets mis dreigde te lopen.
Toen het zo populaire zondagnamiddag tv-programma 'Binnen en Buiten' een nieuwe presentator zocht, werd deze job dan ook eerst aan Norbert aangeboden. Omdat zijn platenfirma bezwaren maakte, ging hij niet in op het aanbod. Zijn plaats werd ingenomen door...Mike Verdrengh. Wie hier met Norbert over spreekt voelt duidelijk dat dit een van de weinige beslissingen in zijn leven is waarover hij écht spijt heeft.
Door al die tv-ervaring was Norbert jaren later, toen hij in zijn feestzaal met video ging werken, dan ook voldoende geschoold om tijdens honderden (meestal nachtelijke) uren programma's in professionele studio's te monteren voor zijn eigen zaak en voor derden. Hier ligt ook de oorzaak van het feit dat hij nu een bril moeten dragen.
Ondermeer ook "Eigentijdse Jeugd" deed beroep op hem als er flitsende fragmenten dienen te worden gemonteerd. Want ook werken met de nieuwste digitale technieken heeft hij zich ondertussen eigen gemaakt.

NAAR BOVEN >>

regisseur en acteur

Norbert heeft zich altijd eerst en vooral regisseur gevoeld. Volgens Norbert is een goed regisseur : "Iemand die kan werken met talentvolle artiesten en technici die alles van iets kennen, terwijl hij zelf voldoende talent in huis moet hebben om iets van alles te kennen".
Hij was pas vijf jaar toen hij voor het eerst op het toneel stond. Nauwelijks ouder werd hij door het befaamde poppentheater 'Den Uyl' gevraagd om een rolletje te vertolken in 'Waar de Sterre bleef stille staan' van Felix Timmermans. Men moest er wel een kist bij halen zodat hij bij de microfoon kon. Met Roland Dewilde (later directeur EBES) zou hij het het poppentheater 'Poefke' stichten en ermee tot in de Brugse Stadhallen optreden. Als acteur vertolkte Norbert in zijn studententijd ook rollen in tientallen toneelopvoeringen, van Shakespeare en Molière tot thrillers en avant-garde.
Het was ook als student dat hij een avondcursus regie ging volgen (opleidingsinstituten in die studierichting bestonden toen nog niet). Het enige diploma waar hij 'Grote Onderscheiding' behaalde, zegt hij altijd fier.
En hij regisseerde dan ook : van patronagetoneel en studententoneel tot massaspelen in de Wieze Oktoberhallen en in het Gentse- en Antwerpse Sportpaleis. Van 11-juli-feesten tot massabijeen- komsten in de Heizelstadion (nu Koning Boudewijnstadion) in Brussel voor 100.000 toeschouwers. Van 1-mei-vieringen tot kortfilms en videoproducties. Van Dolfijnenshows tot het Kerst licht- en klankspel van de stad Brugge. En natuurlijk ook zijn eigen theatershows. Eerst de "Top Ten Music Hall" met Will Tura als topvedette, later de 'NorberTheatershow'. Beide shows werden uitsluitend in schouwburgen of gelijkaardige zalen opgevoerd.
Toen Norbert werd gevraagd ook de 'Cardijngroep' te gaan regisseren was dit zeker geen makkelijke klus. De groep had al enige faam, vooral omdat ze tot dan geleid werd door de beroemde Russische choreograaf Heiko Kolt. Norbert liet echter, naast de traditionele weinig handelbare zware vlaggen en kostuums, nieuwe vederlichte maken en gaf Hugo Persyn (toen choreograaf van de Hey Groep) de opdracht om hiervoor uiterst bewegelijke dansen te ontwerpen. Naast het traditionele vendelzwaaien op muziek van bv. Tsjaikovski bracht, de intussen door Norbert tot INCAR omgedoopte dansgroep, nu een wervelend spektakel compleet met licht- en klankshow. Typisch hiervoor was bv. de virtuose vlaggendans op 'Soulfinger'. Nadat hij de groep verliet is deze, tot zijn grote tevredenheid, blijven optreden in binnen- en buitenland.
Wie de betekenis van Norbert als als regisseur wil inschatten raad ik aan het artikel ('De Standaard' 06/11/70) te lezen over "Lourdes 2000" (t.g.v. de 20e Lourdesbedevaart). Samen met 2.400 toeschouwers moet de reporter zowat van zijn stoel zijn gevallen van verbazing :

"...stond onder de Leiding van regisseur Norbert die op zijn specifieke manier..."
"...de eerste die het aandurft het verhaal van Bernadette te omkaderen door rockgitaren, drums, choreografie, beatdansen en tussendoor ook keihard naar de commercialisering van Lourdes uit te halen..."
"...die beelden werden, ondersteund door de muziek, soms in razend tempo vertoond op het reuze filmscherm waar hij op ingenieuze wijze de 'splitted screen'- techniek toepaste die we tot op heden alleen in Amerikaanse superproducties te zien kregen..."
"...het tienerorkest van Norbert stond ook in voor de muzikale begeleiding van de Eucharistieviering en Mgr. Desmedt zal opgekeken hebben toen hij bemerkte dat zijn misdienaars...Norberts Hey Meisjes waren..".
(op een van de foto's ter illustratie zien we een Hey Meisje in minirokje dat de Bisschop water en wijn aanreikt)
"...de aanwezigen uit gans Vlaanderen zullen zich de verplaatsing naar het Boudewijnpark nog lang herinneren...".

NAAR BOVEN >>

voordrachtgever en leraar

Voordrachten heeft Norbert bij honderden gegeven. Van Maastricht tot De Panne. Natuurlijk voor Eigentijdse Jeugd, maar ook voor NCMV, (V)KAJ, Jong Socialisten, KLJ, Scouts en noem maar op. Met onderwerpen als "De 10 geboden van een goed verkoper" tot en met "Platen en vedetten". En toen reeds met de nieuwste technieken zoals pancartes en diamontages.
Als leraar gaf hij les "in alles waar ik niet voor gestudeerd had", zegt hij. Hij deed dit voor de laatste jaren van de patronaatsopleiding en tevens ook voor de vervolmakingcursussen voor ondernemers in het Vormingsinstituut voor KMO : verkoopkunde, bedrijfsleer, praktische publiciteit, en dergelijke. Voor zijn leerlingen ging hij door een vuur.
Oud-leerlingen als José en Ivan Van Isacker (die  een gelijknamig en succesvol kapperssalon startten) getuigen dat hij bij het opstarten van hun zaak belangloos het logo en de hele openingspubliciteit ontwierp.

NAAR BOVEN >>

zanger en producer

De voorzangertjes van het SFX Knapenkoor, zoals Norbert, kregen ook individueel een niet te onderschatten zangopleiding. Met dit koor behaalde hij o.m. de prestigieuze "Kardinaal Van Nuffelprijs" in het Paleis voor Schone Kunsten te Brussel. Later toen hij professioneel zanger werd volgde hij nog lessen bij Lise Roland in Brussel, zij was ondermeer ook de zanglerares van Ann Christy en Louis Neefs.
Alhoewel hij het al heel zijn leven doet, is zingen voor Norbert nooit een prioriteit geweest. Dat hij Vlaamse Vedette is geworden danken wij eigenlijk aan een zanger uit zijn orkest. Toen Norbert hem aan het inprenten was hoe hij een Beatlesnummer best kon vertolken, zei die in zijn sappig West-Vlaams : "Zoe je't nie beter zelve ziengen'. En uiteindelijk ging Norbert achter de microfoon plaats nemen.
Over zijn betekenis als zanger lezen we in "De Vlaamse Showencyclopedie" :
"Zijn naam blijft verbonden aan nummers als "'t Is telaat" en "Waar is de tijd", zowat de eerste Nederlandstalige platen met keiharde beat- en soulsound waaraan de huidige Vlaamse Rockscène wel eens schatplichtig zou kunnen zijn. Tot de klassiekers van het Vlaamse repertoire behoren de toppers uit de Vlaamse-top-tien zoals Norberts sfeervolle bewerking van een Tura-compositie 'Liedje voor Mary Ann'. Maar ook 'En dat vergeet ik nooit', een eigen nummer dat in Nederland door Norbert én Gert Timmerman in de hitparade werd gezongen."

Norbert had in 1971 een belangrijke plaats aan de top van de Vlaamse showbizz ingenomen. En ook in Nederland en Duitsland waren er de eerste tekenen van succes.
Aan deze droom kwam echter abrupt een einde : Norbert kreeg stemproblemen. De arts, specialist in oor- en keelziekten (met interantionale faam) dacht eerst : "Nog zo'n popzangertje dat op de stembanden zingt". Tot hij vernam dat Norbert ook muziek en zang had gestudeerd. Hij verwees hem door naar een longspecialist die het begin van TBC vaststelde. Nog een geluk dat de ziekte door die stemproblemen tijdig werd ontdekt en dat er net nieuwe en effectieve medicatie op de markt was gekomen. De genezing zou maanden duren. Fel vermagerd, zingend op één stemband, en helemaal nog niet hersteld stond Norbert er toch op om alle bestaande contracten af te werken. Vooral om zijn professionele team de kans te geven een ander job te zoeken. Na een optreden voor de TV-Show "Spel Zonder Grenzen" was er nog een laatste optreden in een uitverkochte sporthalle van een Instituut in Proven. Toen ze, voor de laatste maal, het finale nummer van de show dansten hadden de Hey meisjes de tranen in de ogen. Kort daarop vertrok Norbert uiteindelijk op herstelverlof naar Spanje.

Belgische muzikanten waren al langer aan het werk in Nederlandse bands en studio's. Maar Norbert was de eerste Vlaamse zanger en producer die in het buitenland durfde te gaan opnemen. Algauw gebruikte hij die ervaring om eigen studioproducties te maken. Blijkbaar met succes, want hij werd spoedig voor andere producties gevraagd. Hij vindt dan ook dat een producer en een regisseur veel met elkaar gemeen hebben. Opnames en producties maakte hij niet alleen in Belgsche en Nederlandse studio's maar ook in Duitsland (München), Engeland (Londen) en de USA (Los Angeles, Dallas, Boston).
Vocaal en instrumentaal werk, rock en levensliedjes, country en jazz, commercials en jingles, als producer en muzikant is hij het helemaal eens met een uitspraak van Francis Bay : "Alle muziek is waardevol, zolang ze degelijk gecomponeerd, gearrangeerd en uitgevoerd is. De rest is persoonlijke smaak en heeft niks met de muziek te maken."

NAAR BOVEN >>

  dj en presentator

Studentenverenigingen hadden ook in die tijd een chronisch gebrek aan geld. Dansparties werden georganiseerd om hieraan te verhelpen. Maar voor een avondvullend orkest ontbraken veelal de centen. Norbert had gehoord over 'Band Stand Parties' aan de Amerikaanse universiteiten : er werd gedanst op de muziek van 45t hit-plaatjes en een vedette kwam tussendoor optreden. Met een minuscuul mengpaneeltje op batterijen, één pick-up, zijn bandopnemertje en door vrienden in elkaar geknutselde versterker en luidsprekers slaagde hij er in om non-stop dansmuziek te draaien en zo nodig vlot aan elkaar te praten. Na zijn legerdienst ging hij met zijn 'Studio 65' optreden voor verenigingen, op trouwfeesten en party's. De term 'DJ' was nog niet tot Europa doorgedrongen, maar met zijn 'met band en plaat' was Norbert zonder twijfel de eerste 'diskjockey' in ons land.
Ook als presentator kon je Norbert zowel op een modeshow, in een quizprogramma als op een klassiek concert aan het werk zien. Een frontpagina-artikel (met foto) in dagblad 'Het Volk' uit 1967 verteld er ons méér over :
" ... Norbert ontpopte zich als een ideaal spelleider : geestig, meeslepend, kordaat, handig en noem maar op ... en ook die presentatie hield hij gedurende anderhalf uur vol, zonder enige inzinking en steeds op hoog niveau. Hou deze jongeman in het oog. Hij wordt de Rudi Carrel in Vlaanderen !"

NAAR BOVEN >>

dans en ballet

Norbert is er altijd van overtuigd geweest dat er bij een goede show een ballet hoort. Tegenwoordig is er bijna geen tv-show meer zonder. Indien Norbert auteursrechten zou krijgen van de niet te tellen vedetten die zich tegenwoordig laten omringen door een zang- en/of dansgroep dan lag hij al lang te zonnen op een of ander tropisch eiland. Voor zover hij dat zou willen...
Toen hij zijn eerste, op Amerikaanse leest geschoeide, 'Top Ten Music Hall' regisseerde deed hij dan ook een beroep op de meisjes en jongens uit de dansschool van Hugo Persyn. Uit deze goedopgeleide groep zijn de Hey Meisjes ontstaan. Anders dan de toen ophef makende 'Go Go Girls' (bij de BBC en 'Top Of The Pops') dansten de Hey Meisjes niet uitsluitend 'beat'. Ze zongen, speelden hostess en acteerden dat het een lieve lust was. Zelfs als je nu over Norbert spreekt zegt men, meer dan zoveel jaren later, nog altijd : "Ah, Norbert en zijn Hey Meisjes". Op TV, in de zalen, de theatershows, de 11-juli-feesten, zelfs op kleinkunstavonden, waren zij een begrip geworden. Gedenkwaardig is een uitspraak van Willem Vermandere in een programma waar hij samen met Norbert optrad : " 'k an ook gèren Hey Meisjes gehad, mo m'n vrouwe wilde nie!"
Dat er meestal 4 Hey Meisjes waren lag uitsluitend aan de afmetingen van de podia waarop ze moesten optreden. Feitelijk was er, zeker in de periode van het 'Hey Center', een wisselende en groeiende Hey Groep waar meisjes en jongens al vanaf 8 jaar scholing kregen van choreografe Chris Ellen, die Hugo was opgevolgd.
Als samenvatting citeren we graag uit onverdachte bron. Uit 'De Standaard' van 30/12/69 :
"...Zelfs de choreografie van een tiental lieflijke meisjes was prettig en vol stijl. Hun sobere doch pittige kledij omlijstte het geheel op een frivole manier en een grote bewegingsvrijheid op een dergelijk podium gaf hen heel wat ruimte om effectief hun essentiële rol te vervullen en deed helemaal niet denken aan een balzaal of een podium van een groot baancafé..."
En niet te vergeten : die kledij en de hele outfit van de meisjes waren ontworpen door Joke Roets, en onder haar leiding in het Hey-atelier vervaardigd met stoffen die ze in gespecialiseerde huizen in Londen en Parijs ging halen.

NAAR BOVEN >>

norberts hey center

Na de Mi Amigo periode kreeg Norbert een aanbod op de vaste dj te worden in een groots opzette discotheek te St-Kruis Brugge. De zaak zat na een korte periode van succes volledig aan de grond. Alleen bij een 'Mi Amigo Drive In Show' met Norbert had men nog eens een vol huis gehad. Vandaar de vraag, en vooruitlopend op het antwoord had men alvast een groot 'Mi Amigo' lichtpaneel laten aanbrengen. Het is later weggehaald toen de BRT-televsie (o.m. 'Slalom') en BRT 2 radio opnames en rechtstreekse uitzendingen vanuit de zaal gingen verzorgen.
Natuurlijk speelde ook het feit mee dat Norbert enkele maanden dj was geweest in 'El Toro', een gezellig danscafé in Damme. Hij had toen wel even de tijd want door het afknappen van de mast van het 'Mi Amigo'-schip werd de start van de uitzendingen steeds weer uitgesteld. In het anders zo stille stadje was er nu tijdens de weekends geen parkeerplaats meer te vinden. Iedereen die in die tijd tijdens een weekend in 'El Toro' is binnen geraakt wist meteen wat 'eivol' betekende. Al wie naam had in de sport- en showwereld kwam er : van Morten Olsen, George Leeckens en Jules Verriest tot Erik De Vlaeminck en Adriaan Van Landschoot. Toen Norbert dan voltijds voor 'Mi Amigo' ging werken keerde, tot tevredenheid van de veldwachter, de rust weer terug in het middeleeuwse stadje...
Maar wat de zaak in St-Kruis betreft : Norbert tekende alleen een contract als hij de volledige leiding over de zaak kreeg. Hij maakte van 'Norberts Hey Center', "Norberts Hey Club" of de 'Norbert Feestzaal' de eerste écht polyvalente feestzaal in België. In deze vroegere bioscoopzaal kon hij zich uitleven : enorm filmprojectiescherm, het eerste groot videoscherm in een feestzaal, overdonderende licht- en klank show compleet met rook- en lasereffecten, lichtshow in de dansvloer, twee podia waar hij zelf met zijn showgroep, of waar gastvedetten konden optreden. Er was ook een restaurant, gezellig praatcafeetje, coctailbar : allemaal uitgerust met tv-schermen waarop eigen programma's, sportevenementen en rechtstreekse beelden uit de zaal werden uitgezonden.
De zaak fungeerde als discotheek als er geen speciale optredens op het programma stonden. In Brugge wordt soms al lachend gezegd dat de helft van een generatie Bruggelingen er zijn vrouw of man heeft gevonden.
Naast Norbert waren ook de door hem opgeleide top-dj's als Guy Rebry, Rik von Beethoven, en Rob Ronder (uit Nederland omdat ook veel bezoekers uit Zeeuws Vlaanderen kwamen) erg populair.
Carnavalsfeesten, kinderfeesten, musicals, een wieler-6-daagse op rollen, toneelvoorstellingen en zelfs speciale trouwfeesten van klanten vonden er plaats. In 1977 opende Norbert een gelijkaardige zaak in Roeselare : de "Norbert Feestzaal" aan de toen erg populaire uitgangsbuurt aan het station.
Na negen jaar hield Norbert het voor bekeken. Drugs en vechtpartijen, vooral uitgelokt door jongeren die uit Noord-Frankrijk, kwamen, maakten het uitbaten van een dergelijke polyvalente zaak zo goed als onmogelijk. En Norbert startte in 1981 ook met de uitzendingen van "Radio VBRO" en dat liet hem weinig tijd voor andere zaken.

Een zeer beperkte opsomming van de artiesten en groepen die er optraden :
- kleinkunst met o.m. Willem Vermandere, Johan Verminnen ( met Raymond van het Groenewoud),
  Jan Vermeersch, 't Pad;
- internationale vedetten zoals Donna Summer, Mud, The Rubettes, The Tremeloes, The George Baker Selection,
  Bonnie M, Dennie Christian, Vader Abraham, Mieke, Smookie, J. Vincent Edwards, Champagne, Louisa Fernandez, Dream Express,
  The Dolly Dots, Bertrice Reading;
- nationale vedetten zoals Octopus, Will Tura, Paul Severs, John Terra, Joe Harris, Emly Starr, Jimmy Frey, Gaston en Leo;
- rock- en hardrock met o.m. St-James, Second Live, Normaal
- top-dj's zoals Ad Visser, Mike Verdrengh, Zaki, Jo-met-de-Banjo, Chiel Montagne
  en zowat alle populaire "Radio Mi Amigo" DJ's.

NAAR BOVEN >>

computerfreak

Reeds in 1985 deed Norbert de eerste proeven om de Brugse Radio computergestuurd te laten werken. Iedereen vond dat dit geen échte radio meer zou zijn. Vijftien jaar later werkte er geen enkele lokale of nationale radio meer zonder computer...
Via Filip Martens (nu internationaal gekend als hitcomponist Phil Sterman) leerde hij 'Cubase' (een midi-muziek-programma toen nog voor Atari) kennen. Onmiddellijk gefascineerd door de mogelijkheden van dit nieuwe medium ging hij aan de slag. Door zelfstudie leerde hij eerst met een computer werken. Hierna leerde hij de programma's beheersen om digitaal muziek, beeld en grafiek te bewerken. En tenslotte bekwaamde hij zich in enkele programmeertalen om zelf zijn eigen programma's te kunnen schrijven. Zo is hij in staat om op zijn eentje een volledige CD-Rom te ontwerpen, te programmeren en desgewenst te voorzien van de nodige grafiek en muziek.

NAAR BOVEN >>

  de brugse radio vbro

Dat hij om radio te maken naar Kortrijk moest, was Bruggeling Norbert al lang een doorn in het oog. Van zodra het 'gedoogbeleid' t.o.v. de lokale radio's dusdanig was dat men zonder veel risico kon uitzenden, begon hij in 1981 met de Brugse Radio VBRO.
Vijf jaar later was het een volwaardige radio. Een nieuwsredactie geleid door ervaren professionele journalisten, een 'format' of programmatie die men vele jaren later bij Radio 2 zou terug vinden, en een bekwaam team van presentatoren en technici, waarvan velen nu werkzaam zijn bij de nationale tv- en radiozenders.
Norbert splitste de radio op, het werden 4 radio's op 1 uitzendfrequentie : VBRO 1 (nieuws en informatie), VBRO 2 (familieradio), VBRO 3 (popradio) en VBRO 4 (culturele en gespecialiseerde avondprogramma's). Pas jaren later zouden de nationale zenders, eerst in Nederland, daarna in België met Radio 1, 2, 3  enzovoort uitpakken.
Alhoewel er maximum 200 W werd uitgezongen (terwijl in andere steden 2000 W zowel gebruikelijk als illegaal was) luisterde 1 op 2 in de Brugse regio dagelijks naar "den Brugschen". Hiermee stond VBRO bij de 10 meest beluisterde zenders in... België. De in eigen huis vakkundig gemaakte commercials ('Mi Amigo' was een goede leerschool geweest) zorgde ervoor dat permanent 9 jonge mensen in vaste dienst konden blijven. De radiotaal was Algemeen Nederlands maar jingles en titels van programma's waren in het Brugsch en zorgden voor die speciale sfeer die het kenmerk was van VBRO. Alleen op zondag in het door Norbert ontworpen, en later door Tony Dua samengestelde, programma 'In de Vieux Bruges' werden duchtig verhalen in het onvervalst Brugsch uitgezonden. De meeste programmanamen zoals 'Joeng zien is geestig', 'Muziek binst da'j werkt', 'Achter d'Olletorre' werden gebruikt tot VBRO voor West- en Oost-Vlaanderen ging uitzenden.
Toen kwam een wetgeving in voege die men nu rustig als een politieke blunder kan bestempelen en die, in tegenstelling met wat de bedoeling was, de dood betekende voor bijna alle écht lokale radio's. Ook VBRO moest verhuizen naar de 106 FM (in die tijd had de helft van de luisteraars die frequentie niet eens op hun radio) en met een povere toegelaten 38 W uitzenden (zelfs in Brugge stad was de radio niet meer zonder storing te ontvangen). Negen medewerkers 'laten afvloeien' kostte een fortuin en Norbert gaf er de brui aan.
Het vervolg laten we hem wijselijk zelf vertellen : "Ondanks het leeftijdsverschil zat ik, wat radio maken en veel andere zaken betreft, op 'de zelfde golflengte' met een jonge medewerker : Frederik Thomas. Maar toen hij met het idee kwam om VBRO toch verder te zetten was ik eerst sceptisch en heb ik hem dat ook ronduit gezegd. Hij besloot toch door te zetten en ik dacht bij mij mezelf : "Ik zou in mijn tijd ook gedaan hebben." En ik steunde hem volop bij het heropstartten en het verwerven van meerdere frequenties, en zo was "Radio VBRO" binnen enkele jaren te beluisteren in gans West-Vlaanderen en het Westen van Oost-Vlaanderen. Nu de VBRO, vele jaren later, een nationale omroep is geworden mag Frederik fier zijn op wat hij heeft bereikt. Maar dat hij niet alleen veel radioplezier beleefde maar zich hiermee ook ook heel wat narigheid op de hals haalde, dat zal hij in de loop der jaren ook wel ondervonden hebben..."

NAAR BOVEN >>


 

     DEZE BIOGRAFIE SLUITEN :
BEKIJK OOK EVEN DE DOCUMENTEN BIJ DE NORBERT BIOGRAFIE :